چگونه سرمایه داری دقیقا روی صورتتان جلق می زند

1

لاهیجان، شب عید، حدودا یک ساعت مانده به آن لحظه ی تحویل سال لعنتی :

در خیابان ها پرسه می زنم. همه جا تعطیل است. احتمالا همه در خانه هایشان نشسته اند و به صفحه ی تلویزیون نگاه می کنند. جایی که مجری با آن مهمانِ نادانش مشغول گفت و گوست :

-خانم انصاری، رفتنتون به فضا چقدر خرج داشت ؟

-تقریبا 20 میلیون دلار

-ما چجوری 20 میلیون دلار در بیاریم که بریم فضا ؟

-شما باید خیلی کار کنید !

-به غیر از پول چه چیزی بهتون انگیزه داد ؟

-نه اشتباه نکنید، پول به آدم انگیزه نمی ده، …

کسی چه می داند، شاید معشوقِ روزهایِ نه چندان دورم را هم واداشته اند که همراه با آن ها ادایِ آدم های خوشبخت را دربیاورد.

همچنان بی هدف در خیابان ها قدم می زنم، حالت تهوع دارم، سرم را که بالا می گیرم عریانیِ نکبت توی چشمم می زند : زنی از جلوی قصابیِ تعطیل گوشت های دور انداختنی را جمع می کند.

2

شاید یک جایی در آمریکا، تقریبا هر روز :

Foie gras به معنای جگر چرب، غذایِ گران قیمتی است که در رستورانهایی نظیر مک دونالد و کی اف سی سرو می شود.

برای تهیه ی این غذا یک لوله ی فلزی از گلوی مرغابی ها و غازها به داخلِ معده ی آنها وارد می کنند و به حدی به حیوان غذایِ چرب می خورانند که جگرِ آنها بیش از اندازه ورم کند. سپس آنها را درونِ قفس های بسیار کوچک قرار می دهند و مجبورشان می کنند در یک حالت ثابت و بدونِ حرکت بایستند تا  انرژی مصرف نکنند.

آنها حق ندارند بخوابند و البته نیازی هم به خواب نیست چون دوباره مجبور می شوند چربی بخورند.

پاهایِ آنها در اثر ایستادن های ثابت و طولانی مدت ورم می کنند. آنها نه تنها از ناحیه ی دهان و گلو دچار جراحت  می شوند بلکه در تمامِ زندگی غم انگیزِ خود از دل درد و ورمِ پا عذاب می کشند.

آنها نه می توانند به آسمان نگاه کنند و نه می توانند در آب شنا کنند تنها به این خاطر که عده ای پولِ بیشتری به جیب بزنند .

3

آفریقا، زمانی نه چندان دور :

کودکی از گرسنگی جان می دهد و لاشخوری بالایِ سرش به انتظارِ آن لحظه ی آخر است.

4

لاهیجان، یک روز برفی :

جایی بالای شهر، آنجا که ژاکت پسر بچه ی کوچکِ یکی از اهالی می ارزد به تمامِ ژاکت هایی که پسرخاله ی بیچاره ی قاتلت نداشت که بپوشد، آنجایی که هر چیزی بویِ تعفن می دهد، تنها دل تنگی ات زنِ پیری است که زیرِ سرما برایِ خود جان پناهی از پلاستیک کهنه می سازد و درست همانجا، جایی که می فهمی هنوز هم می شود «انسان» بود، نانِ برنجی می پزد.

_مادر جان لطفا یک تکه نان به من بده

5

اروپا، سال 1986 :

(( خوشبینیِ من سخت ریشه دار است. من باور دارم که ما در جهانی عالی زندگی می کنیم. ما غربیان از این امتیاز برخورداریم که در بهترین جامعه ای که تاریخِ بشریت شناخته است زندگی می کنیم. این عادلانه ترین جوامع است، مساوات گراترین و انسانی ترین جامعه ی تاریخ است. ))

کارل پوپر

و هر بچه ای می داند که این «عادلانه ترین و مساوات گراترین جامعه ی تاریخ» را قانون سود طلبی اداره می کند.