این سال سیاه

برای علیرضا کیانی که تازیانه بر او کارگر نخواهد بود

((  به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن

که شبی نخفته باشی به درازنایِ سالی ))

سالِ مرگِ جواد پرانداخ ؛

سالِ احکام انظباطی ؛

سالِ هجوم گارد به خوابگاه ها ؛

سالی که هر روزش مادری به عزای فرزندش نشست .

و سالی که در آن امید بسته بودیم به فردایی روشنتر

و در این میان، این ما بودیم که هرگز ناامید نشدیم چرا که «ما حرارت از روحِ یخ بسته ی سربازانِ دشمن می گرفتیم : کارمندانِ بدکارِ ساواک، پاسبان های دست به باتون، شلاق زنها، دشنام دهندگان.  اگر یکی شان، فقط یکی شان، یک بار،برای مدتی کوتاه، مهربان و مودب و منطقی سخن می گفت، ما یکسره خلع سلاح می شدیم. این حسنِ بزرگِ سلاخان است که فقط سلاخند نه چیز دیگر. یکی بر گرده مان می نشست، یکی روی پاهایمان- دمر- زانوهایمان را تخته شلاق له می کرد… و بعد چقدر دشنام می شنیدیم ؛ و هم اینها بود که ما را گرم می کرد؛ ما را به ادامه دادن وا می داشت…¹ «

—

1- یک عاشقانه ی آرام، نادر ابراهیمی، نشر روزبهان، چاپ دوازدهم، زمستان 87 ، صفحه ی 82